Άγιο Όρος.

 

Η αγιοσύνη δεν αρχίζει όταν ο άνθρωπος απομακρύνεται από τον κόσμο, αλλά όταν τον κοιτάζει χωρίς την επιθυμία να τον κατακτήσει. Δεν είναι φωτοστέφανο ούτε θαύμα· είναι ένας τρόπος να κατοικείς μέσα στον χρόνο με ευγνωμοσύνη. Είναι η σιωπηλή δύναμη που κάνει ένα βλέμμα να παρηγορεί, ένα χέρι να προσφέρεται, μια λέξη να μην πληγώνει.

Ίσως οι πιο άγιοι άνθρωποι να μη γνωρίζουν ποτέ ότι είναι άγιοι. Ζουν όπως το δέντρο που δίνει σκιά χωρίς να ρωτά ποιος θα καθίσει από κάτω ή όπως η θάλασσα που συνεχίζει να επιστρέφει στην ακτή, ακόμη κι όταν κανείς δεν την περιμένει.

Η αγιοσύνη δεν είναι η άρνηση της ανθρώπινης φύσης· είναι η πιο βαθιά της εκπλήρωση. Είναι η στιγμή που το εγώ μικραίνει τόσο, ώστε να χωρέσει μέσα του ολόκληρος ο κόσμος.