Δέηση κυμάτων.

Τα κύματα δεν γονατίζουν· εξομολογούνται σε κίνηση.

Η δέηση τους δεν έχει σταθερό βωμό. Είναι μια τελετουργία που μετακινείται συνεχώς, σαν σκέψη που δεν πρόλαβε να γίνει λέξη. Το ένα κύμα σκύβει, αγγίζει την ακτή, και αμέσως διαλύεται για να το αρνηθεί το επόμενο -κι όμως όλα μαζί αποτελούν μια ενιαία, αδιάκοπη προσευχή χωρίς αποδέκτη.

Αν υπάρχει θεός εδώ, δεν κατοικεί πάνω από τα νερά αλλά μέσα στην επανάληψη. Στον ρυθμό που δεν κουράζεται, στην επιστροφή που δεν θυμάται ότι έχει ήδη συμβεί.

«Να μας μάθεις να φεύγουμε χωρίς να χανόμαστε», μοιάζει να λέει η θάλασσα, μέσα από το στόμα των κυμάτων της. Και κάθε κύμα είναι μια συλλαβή αυτής της ατελούς επίκλησης.

Η δέηση των κυμάτων δεν ζητά λύτρωση. Ζητά να παραμείνει ρευστή η έννοια του τέλους. Να μην υπάρχει ποτέ τελευταία λέξη -μόνο η επόμενη πρόσκρουση, η επόμενη απόσυρση, η επόμενη, ίδια και διαφορετική, προσευχή.