Δέηση θαλάσσης.

Η θάλασσα δεν ζητά προσευχές· τις επιστρέφει.

Κι όμως, γονατίζουμε μπροστά της σαν να είναι ναός χωρίς τοίχους, όπου το νερό έχει αντικαταστήσει το θυμίαμα. Η δέηση εδώ δεν λέγεται με λέξεις αλλά με παύσεις: με το κύμα που σβήνει τα ονόματα και τα ξαναγράφει αλλιώς, πιο αργά, πιο καθαρά, πιο αβέβαια.

«Άφησε μας να ξεχάσουμε ό,τι νομίσαμε πως είμαστε», μοιάζει να ψιθυρίζει η άμμος όταν υποχωρεί. Και η θάλασσα απαντά όχι με συγκατάθεση αλλά με ρυθμό -αυτόν τον αρχαίο παλμό που δεν υπόσχεται σωτηρία, μόνο συνέχιση.

Η δέηση της θάλασσας δεν είναι αίτημα προς το θείο. Είναι η στιγμή που το σώμα παύει να αντιστέκεται στο υγρό του μέλλον. Όπου το μπλε δεν είναι χρώμα αλλά κατάσταση αμφιβολίας, και η προσευχή δεν ανεβαίνει: βυθίζεται.

Κι έτσι, κάθε ακτή είναι ένα εκκλησάκι που διαλύεται αργά, για να θυμίζει πως ό,τι αγγίζει το νερό, μαθαίνει να μην κρατιέται.