«Οι νοητές γραμμές του ηλιοβασιλέματος...»

Υπάρχουν ηλιοβασιλέματα που δεν πέφτουν ποτέ στον ορίζοντα· απλώς σχεδιάζονται μέσα μας ως νοητές γραμμές.

Γραμμές που δεν ανήκουν ούτε στη θάλασσα ούτε στον ουρανό, αλλά στο ενδιάμεσο όπου η σκέψη διστάζει να γίνει εικόνα. Εκεί, το φως δεν δύει -μεταφράζεται.

Κάθε γραμμή είναι μια απόφαση του βλέμματος: αν θα αφήσει το κόκκινο να γίνει μνήμη ή αν θα το κρατήσει ακόμη λίγο, σαν αναπνοή πριν τη σιωπή.

Και ίσως όλα τα ηλιοβασιλέματα να είναι τελικά αυτό: παράλληλες, νοητές γραμμές που ποτέ δεν τέμνονται, παρά μόνο μέσα στην καρδιά που τα θυμάται.