Ο οίστρος της ζωής.

 

Υπάρχει μέσα στη ζωή ένας αόρατος οίστρος, μια μικρή ανυπότακτη δύναμη που σπρώχνει τα πάντα να συνεχίζουν. Δεν φαίνεται στα μεγάλα γεγονότα, αλλά στις λεπτομέρειες: στο πρώτο φως που ακουμπά ένα παράθυρο, σε ένα δέντρο που ανθίζει ύστερα από έναν δύσκολο χειμώνα, σε έναν άνθρωπο που σηκώνεται ξανά ενώ νόμιζε πως είχε τελειώσει.

Η ζωή δεν είναι μόνο ηρεμία και τάξη· είναι και αναστάτωση, επιθυμία, περιέργεια, η παράξενη ανάγκη να ψάχνουμε κάτι που ίσως δεν θα βρούμε ποτέ. Ο οίστρος της είναι εκείνη η φλόγα που μετατρέπει τον χρόνο σε εμπειρία και τη φθορά σε μνήμη.

Ίσως τελικά αυτό να είναι το μυστικό της ύπαρξης: όχι να νικήσουμε τον χρόνο, αλλά να χορέψουμε μαζί του. Γιατί όσο υπάρχει μέσα μας ο οίστρος της ζωής, κάθε μέρα παραμένει μια μικρή αρχή.