Η βάρκα στο λιμάνι.

 

Μια μικρή βάρκα δεμένη στον μόλο μοιάζει με σκέψη που δεν αποφάσισε ακόμη αν θα φύγει ή αν θα μείνει. Τα σχοινιά της κρατούν το σώμα της, μα η ψυχή της ταξιδεύει ήδη πάνω στα σκοτεινά νερά.

Το σούρουπο, κάτω από το αχνό φως του λιμανιού, η βάρκα δεν είναι απλώς ξύλο και πανί. Είναι μνήμη. Έχει ακούσει ψιθύρους ψαράδων, αποχαιρετισμούς ταξιδιωτών και όνειρα ανθρώπων που κοίταξαν τον ορίζοντα ψάχνοντας κάτι που ίσως δεν θα βρουν ποτέ.

Κι όμως μένει εκεί, ήρεμη. Γιατί κάποιες φορές το πιο μεγάλο ταξίδι δεν είναι αυτό που κάνουμε στη θάλασσα, αλλά αυτό που κάνει η καρδιά όσο περιμένει.