«Η μικρή δίκη ενός φτερού με την αιωνιότητα...»

 

Ο γλάρος κάθισε στο Πρωτοδικείο σαν να είχε έρθει από έναν άλλο κόσμο για να παρακολουθήσει την πιο παράξενη δίκη: τη δίκη του ανθρώπου απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό.

Δεν κρατούσε χαρτιά, δεν είχε μάρτυρες, δεν γνώριζε από νόμους. Είχε μόνο ένα λευκό φτερό και τη μνήμη της θάλασσας. Κι όμως, πάνω στην πέτρα του κτηρίου έμοιαζε πιο ελεύθερος από όλους όσοι κάποτε πέρασαν τις πόρτες του αναζητώντας δικαιοσύνη.

Για μια στιγμή ο χρόνος έκανε ένα μικρό λάθος. Η φύση μπήκε στο αρχείο της πόλης και άφησε το δικό της έγγραφο: μια σιωπηλή υπογραφή από αλάτι και άνεμο. Ο γλάρος δεν ήρθε να κρίνει τους ανθρώπους· ήρθε να τους θυμίσει πως υπάρχουν πράγματα που δεν χωρούν σε κανένα βιβλίο νόμων.

Ίσως, αν τον ρωτούσαμε, θα έλεγε πως η μεγαλύτερη απόφαση δεν γράφεται με μελάνι αλλά με φτερά και φτερούγες. Πως η αληθινή δικαιοσύνη είναι να μπορείς να πετάς χωρίς να ξεχνάς πού ανήκεις. 

Και έτσι έμεινε εκεί, πάνω στο Πρωτοδικείο της Καβάλας, ένας μικρός δικαστής του ουρανού. Ένα λευκό σημάδι πάνω στην πέτρα, που ψιθύριζε πως ο άνθρωπος χτίζει κτήρια για να φυλάξει την τάξη, αλλά η φύση χτίζει ορίζοντες για να θυμάται την ελευθερία.