Γλάροι στο λιμάνι.

 

Στο λιμάνι οι γλάροι δεν είναι περαστικοί· είναι οι παλιοί κάτοικοι της σιωπής. Στέκονται πάνω στα σκοινιά των καραβιών, στους υγρούς μόλους, εκεί όπου η θάλασσα κρατά ακόμη τις αναμνήσεις των ταξιδιών. 

Πετούν πάνω από τα νερά σαν μικρά λευκά σημεία στίξης σε ένα μεγάλο θαλασσινό βιβλίο. Δεν γνωρίζουν σύνορα, ούτε προορισμούς· μόνο τον άνεμο που τους οδηγεί και το κύμα που τους μιλά. 

Κάθε λιμάνι έχει τους δικούς του γλάρους. Κι αν μπορούσαν να μιλήσουν, ίσως να διηγούνταν ιστορίες από καράβια που έφυγαν, ανθρώπους που περίμεναν και όνειρα που χάθηκαν στον ορίζοντα.

Γιατί ο γλάρος δεν κοιτάζει μόνο τη θάλασσα. Κοιτάζει τον χρόνο που περνά πάνω της.