Νύχτα στο λιμάνι.

Η νύχτα στο λιμάνι δεν είναι ποτέ άδεια.

Έχει τα φώτα των πλοίων που τρεμοπαίζουν σαν ξεχασμένες αναμνήσεις, το αλάτι που κολλάει στα παγκάκια και τον άνεμο που κουβαλά ιστορίες ανθρώπων που έφυγαν ή περίμεναν να φύγουν.

Εκεί, ανάμεσα σε σχοινιά, σκουριασμένες άγκυρες και ήχους από μακρινές μηχανές, η θάλασσα γίνεται ένα μεγάλο βιβλίο χωρίς σελίδες. Κάθε κύμα γράφει ένα όνομα και κάθε σειρήνα ένα αντίο.

Ένας γλάρος στέκεται σιωπηλός πάνω στον μόλο, σαν φύλακας των μυστικών. Δεν ξέρει από προορισμούς· μόνο από επιστροφές. Γιατί το λιμάνι δεν ανήκει μόνο σε αυτούς που ταξιδεύουν, αλλά και σε αυτούς που μένουν και κοιτούν τον ορίζοντα.

Και όταν σβήσουν τα περισσότερα φώτα της πόλης, μένει εκείνη η παράξενη ησυχία που δεν είναι σιωπή. Είναι η ανάσα της θάλασσας, που θυμάται όλους όσους πέρασαν από τη ζωή της.