Τα κλειδιά.

 

Τα κλειδιά είναι από τα πιο μικρά αντικείμενα που δημιούργησε ο άνθρωπος, κι όμως κουβαλούν ένα από τα μεγαλύτερα βάρη. Δεν ανοίγουν μόνο πόρτες· ανοίγουν ζωές. Κάθε κλειδί είναι μια υπόσχεση εμπιστοσύνης, μια σιωπηλή παραδοχή ότι κάποιος επιτρέπεται να περάσει το κατώφλι μας.

Υπάρχουν τα σιδερένια κλειδιά που ξεκλειδώνουν σπίτια και τα αόρατα κλειδιά που ξεκλειδώνουν καρδιές. Τα πρώτα μπορεί να χαθούν και να αντικατασταθούν. Τα δεύτερα, όταν δοθούν, δεν επιστρέφουν ποτέ ακριβώς όπως ήταν. Αφήνουν πάντα ένα σημάδι, ακόμη κι αν η πόρτα κλείσει ξανά.

Ίσως γι' αυτό η εμπιστοσύνη μοιάζει τόσο πολύ με ένα κλειδί. Δεν χαρίζεται εύκολα, αλλά όταν προσφερθεί, παραδίδει κάτι πολύ περισσότερο από μια είσοδο. Παραδίδει την ευαλωτότητα, τις αναμνήσεις, τους φόβους και τις ελπίδες ενός ανθρώπου. Εκείνος που κρατά τα κλειδιά μας κρατά, για λίγο, και ένα κομμάτι της ύπαρξής μας.

Η ζωή, όμως, μας μαθαίνει ότι δεν ανοίγουν όλες οι πόρτες. Μερικές έχουν σκουριάσει από τον χρόνο, άλλες δεν ήταν ποτέ φτιαγμένες για εμάς. Κι όμως, συνεχίζουμε να κρατάμε τα κλειδιά στην τσέπη, γιατί η ελπίδα είναι κι αυτή μια μορφή κλειδαριάς: περιμένει υπομονετικά εκείνον που θα βρει τον σωστό τρόπο να την ανοίξει.

Ίσως, τελικά, το σημαντικότερο κλειδί να είναι εκείνο που ανοίγει τον ίδιο μας τον εαυτό. Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που πέρασαν μια ολόκληρη ζωή ξεκλειδώνοντας σπίτια, θησαυροφυλάκια και πόλεις, χωρίς να καταφέρουν ποτέ να ανοίξουν τη δική τους ψυχή.

Τα κλειδιά δεν είναι απλώς μέταλλο. Είναι σύμβολα εμπιστοσύνης, ελευθερίας και μνήμης. Και κάθε φορά που τα παραδίδουμε σε κάποιον, του λέμε σιωπηλά αυτό που οι λέξεις δυσκολεύονται να εκφράσουν: «Σου επιτρέπω να μπεις στον κόσμο μου.»

"Μου το είπε ένα αηδόνι

πως η άνοιξη τελειώνει

μα εγώ ποτέ μου δεν το πίστεψα

και ανθίσανε οι δρόμοι

άλλη μια φορά ακόμη

και στην αγκαλιά σου μέσα πίστεψα.

Άτιμη καρδιά, άτιμη καρδιά

δίχως να ρωτήσεις δίνεις τα κλειδιά.

Μου το είπε μια τσιγγάνα

η καρδιά σου είναι αλάνα

για να παίζουν κάθε Μάη τα παιδιά

κι αν τα γόνατα ματώνουν

τα παιχνίδια δεν τελειώνουν

στους γκρεμούς θα παίζει πάντα η καρδιά.

Άτιμη καρδιά, άτιμη καρδιά

δίχως να ρωτήσεις δίνεις τα κλειδιά.

Μου το είπε ένα αστέρι

η γραμμή που 'χεις στο χέρι

θα σε φέρνει ως την πόρτα της μπροστά

κι αν ποτέ της δεν ανοίξει

ο αέρας θα φυσήξει

να σου φέρει πίσω ό,τι σου χρωστά."

«Τα κλειδιά», Θοδωρής Κοτονιάς.