Τα παλιά ρομάντζα.

Στα κιτρινισμένα φύλλα τους κατοικούσαν κορίτσια που περίμεναν ένα γράμμα, άντρες που ταξίδευαν μακριά, υποσχέσεις γραμμένες με μελάνι και δάκρυα που δεν τα έβλεπε κανείς. Ήταν ιστορίες όπου ο έρωτας αργούσε να φανερωθεί, γιατί η αναμονή ήταν μέρος της αγάπης.

Σήμερα μοιάζουν σαν παλιά γραμμόφωνα που δεν παίζουν πια μουσική· όμως μέσα τους έχει μείνει ο ήχος μιας άλλης εποχής. Δεν διάβαζαν μόνο μια ιστορία· διάβαζαν την ελπίδα ότι κάπου, ανάμεσα σε δύο σελίδες, μπορεί να κρύβεται μια ζωή που θα τους μοιάζει.

Γιατί τα παλιά ρομάντζα δεν μιλούσαν μόνο για τον έρωτα των ανθρώπων. Μιλούσαν για τον έρωτα με τον χρόνο -για όλα εκείνα που χάνονται, αλλά αφήνουν πίσω τους ένα άρωμα μνήμης.