Μποέμικη Ραψωδία.

 

Δεν είναι η ζωή ένας δρόμος χαραγμένος σε ευθείες γραμμές, αλλά μια μελωδία από τυχαίες συναντήσεις, χαμένα όνειρα και μικρές ανακαλύψεις. Η μποέμικη ραψωδία γεννιέται εκεί όπου ο άνθρωπος αφήνει την καρδιά του να περιπλανηθεί χωρίς χάρτη.

Ένα παλιό γραμμόφωνο που σωπαίνει, ένα ποτήρι πάνω σε ξύλινο τραπέζι, ένας γλάρος πάνω στον μόλο, μια ανάμνηση που επιστρέφει χωρίς πρόσκληση· όλα γίνονται στίχοι σε ένα τραγούδι που δεν γράφτηκε ποτέ.

Η μποέμικη ζωή δεν συλλέγει πράγματα· συλλέγει στιγμές. Ράβει με αόρατη κλωστή τις χαρές και τις απώλειες, τα καλοκαίρια και τα δειλινά, τις φωνές και τις σιωπές. Και όταν ο χρόνος περάσει, μένει μόνο η ραψωδία: η απόδειξη πως κάποιος έζησε όχι απλώς υπάρχοντας, αλλά ονειρευόμενος.