Οι πεινασμένοι γλάροι.

 

Οι πεινασμένοι γλάροι δεν πετούν μόνο πάνω από τη θάλασσα· πετούν και πάνω από τις προσδοκίες των ανθρώπων. Με τις λευκές τους φτερούγες σχίζουν τον ουρανό, αναζητώντας όχι απλώς μια μπουκιά ψωμί, αλλά τη βεβαιότητα πως η ζωή θα τους χαρίσει άλλη μία μέρα.

Στο λιμάνι γίνονται οι πιο επίμονοι συνομιλητές του ανέμου. Φωνάζουν, βουτούν, ξανασηκώνονται, σαν να γνωρίζουν ότι η πείνα δεν είναι ντροπή· είναι η δύναμη που κρατά κάθε πλάσμα σε κίνηση. Κι έτσι, κάθε κύμα γίνεται μια υπόσχεση και κάθε ψαρόβαρκα μια μικρή ελπίδα.

Ίσως όλοι να μοιάζουμε κάποτε με πεινασμένους γλάρους. Δεν αναζητούμε πάντοτε τροφή· αναζητούμε μια λέξη, ένα βλέμμα, μια αγκαλιά, έναν λόγο να συνεχίσουμε να πετάμε πάνω από τις φουρτούνες, ώσπου να βρούμε το δικό μας ήρεμο λιμάνι.