Η λάμπα που έμεινε στη μνήμη.

Στην άκρη του παλιού μπουφέ, ανάμεσα σε κιτρινισμένες φωτογραφίες και ξεχασμένα αντικείμενα, η παλιά λάμπα πετρελαίου μοιάζει ακόμη να περιμένει κάποιον να τη φωνάξει πίσω στις νύχτες που έφυγαν.

Ήταν το πρώτο φως που άναβε όταν έπεφτε το σκοτάδι. Με ένα σπίρτο και λίγες σταγόνες πετρέλαιο, μια μικρή φλόγα γεννιόταν και το σπίτι άλλαζε πρόσωπο. Οι σκιές χόρευαν στους τοίχους, τα πρόσωπα ζεσταίνονταν και η απλή καθημερινότητα γινόταν μια μικρή γιορτή.

Θυμάται τα χέρια της μάνας που ετοίμαζαν το βραδινό, τη φωνή του πατέρα που επέστρεφε κουρασμένος από τη δουλειά, τα παιδιά που διάβαζαν κοντά της και τα γέλια που γέμιζαν τα δωμάτια. Θυμάται εποχές που οι άνθρωποι δεν είχαν πολλά πράγματα, αλλά είχαν χρόνο ο ένας για τον άλλον.

Η φλόγα της δεν ήταν δυνατή, μα είχε μια παράξενη δύναμη. Έδινε την αίσθηση πως κάθε σπίτι ήταν ένας μικρός κόσμος προστατευμένος από τη νύχτα.

Σήμερα η λάμπα πετρελαίου μένει σιωπηλή, χωρίς να χρειάζεται πια να φωτίσει. Κι όμως, μέσα στο παλιό της γυαλί κρατά φυλαγμένο κάτι που δεν αγοράζεται: τη μνήμη μιας εποχής όπου το φως ήταν λιγότερο, αλλά η ζεστασιά περισσότερη.

Γιατί κάποια αντικείμενα δεν παλιώνουν. Απλώς γεμίζουν ιστορίες.