Με ένα βιολί και μια κιθάρα...

 

Σε μια παλιά πλατεία, εκεί όπου ο χρόνος αφήνει ακόμη τα ίχνη του πάνω στις πέτρες, ένα βιολί και μια κιθάρα μπορούν να αφηγηθούν περισσότερα απ’ όσα χωρούν σε βιβλία. Το βιολί κρατά τη μνήμη των ανθρώπων· τις χαρές που πέρασαν, τους αποχωρισμούς που πόνεσαν, τα καλοκαίρια που έμειναν σαν άρωμα στον αέρα. Η κιθάρα κρατά τον ρυθμό της καθημερινότητας· τα βήματα στους δρόμους, τα τραγούδια στις αυλές, τις φωνές που σιγά σιγά χάνονται.

Δεν χρειάζονται μεγάλα πλήθη ούτε φώτα σκηνής. Μόνο δύο χέρια που αγγίζουν τις χορδές και μια δοξαριά που ξυπνά κάτι ξεχασμένο μέσα μας. Γιατί η μουσική δεν κατοικεί στα όργανα· κατοικεί στις σιωπές ανάμεσα στις νότες, εκεί όπου φυλάσσονται οι αναμνήσεις.

Ένα βιολί και μια κιθάρα είναι σαν δύο παλιοί φίλοι που συναντιούνται ύστερα από χρόνια. Ο ένας μιλά με δάκρυ, ο άλλος με χαμόγελο. Και μαζί θυμίζουν στον άνθρωπο πως, όσο υπάρχουν τραγούδια, καμία εποχή δεν χάνεται οριστικά.