Η βάρκα «Θεμιστοκλής».

Στο μικρό λιμάνι, ανάμεσα σε βάρκες με ονόματα αγίων, νησιών και αγαπημένων προσώπων, ξεχώριζε μια παλιά ξύλινη βάρκα με το όνομα «Θεμιστοκλής» γραμμένο στην πλώρη. Ένα όνομα βαρύ, σαν να κουβαλούσε μαζί του τη μνήμη της θάλασσας και των ανθρώπων που έζησαν κοντά της.

Δεν ήταν πολεμικό πλοίο, ούτε είχε κατάρτια και κανόνια όπως τα πλοία της αρχαιότητας. Ήταν μια ταπεινή βάρκα, φτιαγμένη για ψάρεμα και μικρές διαδρομές. Κι όμως, το όνομά της θύμιζε εκείνον που κάποτε κατάλαβε πως η δύναμη ενός λαού βρίσκεται στη σχέση του με τη θάλασσα.

Κάθε πρωί ο «Θεμιστοκλής» έφευγε αργά από το λιμάνι, αφήνοντας πίσω του μια λεπτή γραμμή αφρού. Στο ξύλο του είχαν μείνει σημάδια από ήλιους, καταιγίδες και χέρια ψαράδων. Ήταν σαν ένα παλιό βιβλίο που δεν γράφτηκε με μελάνι, αλλά με αλμύρα.

Γιατί κάποιες βάρκες δεν μεταφέρουν μόνο ανθρώπους και δίχτυα. Μεταφέρουν ιστορίες. Και η βάρκα με τ' όνομα «Θεμιστοκλής» ταξιδεύει πάντα με έναν απόηχο από την αρχαία Αθήνα, από τις θάλασσες του παρελθόντος και από την αιώνια ελληνική σχέση με το νερό.