Το ψαροκόκαλο...

Πριν γίνει αγκάθι στον λαιμό, το ψαροκόκαλο ήταν ο σκελετός που κρατούσε το ψάρι όρθιο. Κι όταν το ψάρι έφυγε, εκείνο έμεινε μόνο του: μια λεπτή γραμμή μνήμης, ένα σχέδιο της ζωής που πέρασε.

Γι' αυτό το ψαροκόκαλο θυμίζει πως κάθε τέλος αφήνει ένα ίχνος. Όχι πάντα όμορφο, όχι πάντα χρήσιμο, αλλά αληθινό. Είναι το αποτύπωμα της ουσίας, όταν όλα τα περιττά έχουν χαθεί.

Ίσως γι' αυτό μοιάζει με σύμβολο της μνήμης: ό,τι απέμεινε δεν είναι το γεύμα, αλλά η ιστορία του.