Από το μπαρμπούνι δεν μένει τίποτα παρά μόνο το ψαροκόκαλο.

Το μπαρμπούνι είναι ένας μικρός αναρχικός της θάλασσας. Δεν αφήνει περιουσία πίσω του, ούτε μνημεία, ούτε εγχειρίδια χρήσης για το πώς πρέπει να το θυμάσαι. Παραδίνεται στην απόλαυση τόσο ολοκληρωτικά, ώστε στο τέλος απομένει μόνο ένα ψαροκόκαλο -η υπογραφή του πάνω στο πιάτο.

Ίσως έτσι θα έπρεπε να ζούμε κι εμείς. Να μην αφήνουμε πίσω μας αποθήκες από ανεκπλήρωτες επιθυμίες, αλλά το λεπτό αποτύπωμα μιας ζωής που καταναλώθηκε γενναιόδωρα. Γιατί οι άνθρωποι που φοβούνται να ξοδευτούν μοιάζουν με ψάρια που δεν βγήκαν ποτέ από τη θάλασσα.

Το ψαροκόκαλο δεν είναι υπόλειμμα. Είναι το χαμόγελο της απόλαυσης όταν έχει ήδη φύγει από το τραπέζι.