Το Ψηφιδωτό της Γοργόνας.

Η γοργόνα δεν βγήκε από τη θάλασσα από λάθος. Βγήκε από περιέργεια. Κάποια στιγμή, εκεί που τα κύματα είχαν βαρεθεί να της λένε τα ίδια και τα ίδια για το βάθος, εκείνη αποφάσισε πως το βάθος ίσως είναι απλώς μια δικαιολογία για να μην κοιτάς αλλού. Και έτσι, ένα πρωί -ή κάτι που στη θάλασσα αντιστοιχεί σε πρωί- σήκωσε το σώμα της και πάτησε στεριά.

Η στεριά, φυσικά, δεν είχε ιδέα τι να την κάνει.

Την πρώτη φορά που την είδαν, τη πέρασαν για τουριστική εγκατάσταση. Τη δεύτερη, για performance art. Την τρίτη, για πρόβλημα κυκλοφορίας. Και από την τέταρτη και μετά, σταμάτησαν να τη βλέπουν ως κάτι ενιαίο. Τη διέλυσαν σε κομμάτια: «ουρά», «γυναίκα», «παρανόηση», «ωραίο φωτογραφικό στιγμιότυπο».

Κάποιος μάλιστα, με σοβαρό ύφος ανθρώπου που έχει πάντα μαζί του έναν μικρό κανόνα για την πραγματικότητα, είπε: «Δεν υπάρχουν γοργόνες. Υπάρχουν μόνο υγρές παρεξηγήσεις».

Η γοργόνα δεν αντέδρασε. Δεν είχε μάθει ακόμη να φωνάζει στη στεριά. Εκεί, οι ήχοι έπεφταν στο έδαφος και έσπαγαν σαν ποτήρια.

Έτσι άρχισε να συμβαίνει το παράξενο: όσο περισσότερο την κοιτούσαν από κοντά, τόσο λιγότερο υπήρχε. Όχι επειδή εξαφανιζόταν, αλλά επειδή τη μετέτρεπαν σε ψηφιδωτό χωρίς οδηγίες συναρμολόγησης. Κάθε βλέμμα πρόσθετε ένα κομμάτι και αφαιρούσε το σύνολο.

Μέχρι που ένας παλιός καθαριστής μουσείων, που είχε συνηθίσει να μιλάει με πράγματα που κανείς δεν προσέχει, είπε κάτι απλό: «Αν θέλεις να τη δεις, κάνε ένα βήμα πίσω».

Τον κοίταξαν σαν να είχε προτείνει να λυθεί η δημοκρατία με κλείσιμο ματιού.

Αλλά εκείνος το έκανε πρώτος. Και τότε συνέβη το αδιανόητο: τα κομμάτια σταμάτησαν να είναι κομμάτια. Η γοργόνα επανεμφανίστηκε όχι ως σώμα, αλλά ως συμφωνία από ασυνέχειες. Ένα ψηφιδωτό που θυμόταν τον εαυτό του.

Για μια στιγμή -μόνο για μια στιγμή- η στεριά κατάλαβε τι σημαίνει να βλέπεις χωρίς να αγγίζεις. Και μετά, φυσικά, ξαναβιάστηκε να προλάβει το επόμενο πράγμα.

Η γοργόνα έμεινε εκεί. Όχι αιχμάλωτη. Όχι ελεύθερη. Κάτι χειρότερο και καλύτερο: παρούσα.

Και κάθε τόσο, όταν περνούσε κάποιος αρκετά αργά, μπορούσε ακόμη να τη δει. Όχι όπως είναι. Αλλά όπως γίνεται, όταν η προσοχή σταματά να ποδοπατά και αρχίζει να συνθέτει.