Ο κάβος στο λιμάνι.

Στον παλιό κάβο του λιμανιού είχαν δέσει τόσα πλοία, που το σκοινί είχε αποκτήσει μνήμη. Οι ψαράδες έλεγαν πως μπορούσε να αναγνωρίσει το βάρος κάθε καραβιού και να θυμηθεί το όνομα κάθε ανθρώπου που έφυγε χωρίς να χαιρετήσει.

Τα πρωινά, όταν η ομίχλη κατέβαινε από τη θάλασσα, ο κάβος έτριζε σαν γέρος που ψιθύριζε ιστορίες από ταξίδια που κανείς δεν ήξερε αν έγιναν ποτέ. Κάποιοι ορκίζονταν πως τις νύχτες, όταν το λιμάνι άδειαζε, το σκοινί λυνόταν μόνο του και άφηνε τα φαντάσματα των παλιών καραβιών να επιστρέψουν για λίγο.

Και έτσι ο κάβος έμεινε εκεί, δεμένος για πάντα στον μόλο, κρατώντας όχι πια πλοία, αλλά τις αναχωρήσεις, τις επιστροφές και εκείνη τη μυστηριώδη υπόσχεση της θάλασσας πως τίποτα που αγαπήθηκε πραγματικά δεν χάνεται εντελώς.