Καβούρια στο τραπέζι κι όχι στην τσέπη...

 

Υπάρχουν άνθρωποι που γεμίζουν το τραπέζι με καβούρια, ψάρια, κρασί και γέλια, μα κρατούν την τσέπη τους κλειστή σαν στρείδι. Η γενναιοδωρία τους διαρκεί όσο κρατά το γεύμα· μόλις έρθει η ώρα του λογαριασμού, θυμούνται ξαφνικά ότι ξέχασαν το πορτοφόλι ή ότι «την άλλη φορά κερνάω εγώ».

Ίσως γι' αυτό τα καβούρια έγιναν σύμβολο. Δεν περπατούν ποτέ ευθεία· προχωρούν λοξά, όπως κι όσοι αποφεύγουν διαρκώς την ευθύνη της προσφοράς. Δεν είναι η οικονομία το πρόβλημα· είναι η διάθεση. Γιατί η αφθονία δεν μετριέται από το περιεχόμενο της τσέπης, αλλά από την προθυμία της καρδιάς.

Το καλύτερο τραπέζι δεν είναι εκείνο με τα πιο ακριβά θαλασσινά. Είναι εκείνο όπου κανείς δεν υπολογίζει ποιος έδωσε περισσότερα και ποιος λιγότερα. Εκεί όπου το μόνο «καβούρι» βρίσκεται στην πιατέλα και όχι στον χαρακτήρα.