Χνάρια στην άμμο.

 

Η άμμος είναι η πιο ταπεινή γραφή του κόσμου. Δέχεται κάθε βήμα χωρίς να ρωτά ποιος το άφησε και κάθε κύμα χωρίς να παραπονιέται που το σβήνει. Τα χνάρια επάνω της μοιάζουν με τις ανθρώπινες ζωές: για λίγο γίνονται ορατά, έπειτα τα παίρνει ο άνεμος ή η θάλασσα, όχι από λήθη αλλά από τη φυσική τάξη των πραγμάτων.

Κι όμως, το ότι ένα ίχνος χάνεται δεν σημαίνει πως δεν υπήρξε. Κάθε βήμα αλλάζει ανεπαίσθητα την ακτή, όπως κάθε συνάντηση αλλάζει ανεπαίσθητα έναν άνθρωπο. Η μνήμη δεν κατοικεί μόνο σε ό,τι διαρκεί· κατοικεί και σε ό,τι πέρασε, αφήνοντας μια αδιόρατη μετατόπιση στην ψυχή.

Ίσως γι' αυτό μας συγκινούν τα χνάρια στην άμμο. Μας θυμίζουν ότι δεν ήρθαμε για να χαράξουμε πέτρα, αλλά για να περπατήσουμε με τρόπο που, ακόμη κι όταν το κύμα σβήσει το αποτύπωμά μας, η διαδρομή να έχει ήδη αλλάξει εμάς.