Ηλιοβασίλεμα στις Αμμοθίνες.

Όταν ο ήλιος αρχίζει να βυθίζεται, οι αμμοθίνες δεν σκοτεινιάζουν· φωτίζονται από μέσα. Το χρυσάφι γίνεται ώχρα, η ώχρα γίνεται χαλκός και, λίγο πριν έρθει η νύχτα, όλα αποκτούν το χρώμα της μνήμης.

Εκεί δεν ακούγεται τίποτε βιαστικό. Μόνο ο άνεμος που μετακινεί την άμμο, σαν να διορθώνει αδιάκοπα το χειρόγραφο της γης. Τα ίχνη των ανθρώπων σβήνουν γρήγορα, όμως η αίσθηση ότι κάποιος πέρασε από εκεί μένει, όπως μένει ένα βλέμμα που δεν χρειάστηκε ποτέ λόγια.

Το ηλιοβασίλεμα στις αμμοθίνες μάς θυμίζει πως η ομορφιά δεν βρίσκεται σε ό,τι διαρκεί, αλλά σε ό,τι αλλάζει χωρίς να χάνει την ψυχή του. Και ίσως η άμμος να γνωρίζει ένα μυστικό που εμείς ξεχνάμε: ότι ο χρόνος δεν είναι εχθρός· είναι ο πιο υπομονετικός γλύπτης του κόσμου.