Το Βουνό που γίνεται Άμμος.

Η άμμος δεν είναι ύλη· είναι χρόνος που έσπασε σε σιωπηλούς κόκκους.

Κάθε της σωματίδιο υπήρξε κάποτε βυθός, πέτρα, ίσως και βουνό. Η διάβρωση δεν την καταστρέφει· την εξιστορεί. Έτσι η άμμος γίνεται αρχείο χωρίς γραφή, μνήμη χωρίς λέξεις. Στις παραλίες, στις ερήμους, στις παρυφές των ποταμών, δεν απλώνεται απλώς χώρος· απλώνεται μια υποψία παρελθόντος που δεν θέλει να μείνει ακέραιο.

Ο άνεμος την μετακινεί όπως η σκέψη μετακινεί τις βεβαιότητες: αθόρυβα, επιμονετικά, χωρίς προορισμό. Και όμως, μέσα σε αυτή την αβεβαιότητα, η άμμος θεμελιώνει τα πιο εύθραυστα τοπία -κάστρα παιδικά, ίχνη που σβήνουν, βήματα που δεν ανήκουν σε κανέναν.

Ίσως γι’ αυτό την κοιτάμε με μια παράξενη οικειότητα. Γιατί μας μοιάζει: αποτελείται από ό,τι υπήρξε και συνεχίζει να υπάρχει μόνο ως μετάβαση.