Το χταπόδι.

Υπάρχει μια στιγμή στο βυθό όπου το χταπόδι δεν μοιάζει με ζώο, αλλά με σκέψη που δεν πρόλαβε να γίνει λέξη.

Σαν να γεννιέται η ύπαρξή του την ίδια στιγμή που αποφασίζει να εξαφανιστεί. Κινείται μέσα στις πέτρες όχι ως σώμα, αλλά ως διαπραγμάτευση με το περιβάλλον: είμαι εδώ - αλλά και όχι εδώ.

Το μελάνι του δεν είναι μόνο άμυνα. Είναι ένα σύντομο ποίημα σύγχυσης που γράφεται στο νερό και σβήνει πριν προλάβει να διαβαστεί.

Το χταπόδι είναι ένα πλάσμα που ζει στην άκρη της μορφής. Εκεί όπου η ταυτότητα δεν είναι σταθερή, αλλά επιλογή στιγμιαία, σχεδόν ταπεινή.

Και ίσως γι’ αυτό μας ξενίζει: γιατί μας δείχνει ότι η ύπαρξη δεν χρειάζεται επιμονή στο ίδιο σχήμα. Μπορεί να είναι ροή, απόκρυψη, και ξαφνική αποκάλυψη -σαν κάτι που το νερό θυμάται για λίγο και μετά το αφήνει να χαθεί.