Πικρές αλήθειες.

Οι πικρές αλήθειες δεν έχουν ποτέ καλή γεύση. Δεν χειροκροτούνται, δεν γίνονται εύκολα συνθήματα και σπάνια βρίσκουν θέση στα πανηγύρια της εποχής. Είναι σαν το δυνατό φάρμακο: το αποφεύγουμε όσο μπορούμε, μέχρι να καταλάβουμε πως χωρίς αυτό η αρρώστια θεριεύει.

Η μεγαλύτερη πικρή αλήθεια είναι πως ο άνθρωπος συχνά προτιμά την παρηγορητική αυταπάτη από την ειλικρίνεια. Θέλει να ακούει όσα τον δικαιώνουν, όχι όσα τον διορθώνουν. Έτσι χτίζει κόσμους από καθρέφτες, όπου βλέπει μόνο την εικόνα που επιθυμεί.

Πικρή αλήθεια είναι επίσης ότι ο χρόνος δεν κάνει εξαιρέσεις. Δεν συγκινείται από πλούτη, αξιώματα ή όνειρα. Περνά πάνω από όλους με την ίδια ακριβώς αδιαφορία, θυμίζοντάς μας πως το πολυτιμότερο αγαθό δεν είναι ό,τι αποκτήσαμε, αλλά ό,τι προλάβαμε να ζήσουμε.

Και ίσως η πιο δύσκολη αλήθεια είναι ότι οι κοινωνίες δεν καταρρέουν μόνο από τους κακούς ανθρώπους, αλλά και από τη σιωπή των καλών. Η αδιαφορία, όταν γίνεται συνήθεια, αποκτά μεγαλύτερη δύναμη από την ίδια την αδικία.

Οι πικρές αλήθειες δεν υπάρχουν για να μας απογοητεύουν. Υπάρχουν για να μας αφυπνίζουν. Γιατί μόνο όταν έχουμε το θάρρος να κοιτάξουμε την πραγματικότητα κατάματα, μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα την αλλάξουμε.