Η απόκρημνη ακτή.

Η απόκρημνη ακτή είναι η στιγμή όπου η γη θυμάται πως κάποτε ήταν φωτιά και η θάλασσα πως η αιωνιότητα δεν μετριέται σε χρόνια, αλλά σε κύματα. Εκεί όπου ο βράχος πέφτει σχεδόν κάθετα στο νερό, γεννιέται ένας διάλογος που δεν σταματά ποτέ. Ο ένας συνομιλητής είναι σιωπηλός και ακίνητος· ο άλλος ανήσυχος και αδιάκοπος.

Ο άνθρωπος βλέπει τον γκρεμό και μιλά για ύψος. Η φύση βλέπει τον ίδιο γκρεμό και μιλά για χρόνο. Κάθε ρωγμή στον βράχο είναι μια πρόταση που έγραψε ο άνεμος. Κάθε σπηλιά είναι μια παράγραφος που υπαγόρευσε η θάλασσα. Και κάθε βότσαλο που βρίσκεται χαμηλά υπήρξε κάποτε κομμάτι εκείνου του πανύψηλου τείχους.

Η απόκρημνη ακτή διδάσκει ότι η αντοχή δεν είναι ακινησία. Ακόμη και ο πιο σκληρός βράχος αλλάζει. Όχι από ένα μεγάλο χτύπημα, αλλά από εκατομμύρια μικρές επισκέψεις των κυμάτων. Έτσι εργάζεται και ο χρόνος πάνω στους ανθρώπους: αθόρυβα, επίμονα και χωρίς να ζητά την άδειά τους.

Όταν τη δύση του ήλιου οι σκιές μεγαλώνουν και το φως χρυσώνει τους γκρεμούς, η ακτή μοιάζει να αιωρείται ανάμεσα στον ουρανό και στη θάλασσα. Είναι τότε που καταλαβαίνει κανείς πως τα πιο όμορφα τοπία δεν γεννήθηκαν από την ηρεμία, αλλά από τη σύγκρουση. Η ομορφιά της απόκρημνης ακτής είναι το αποτύπωμα μιας αδιάκοπης διαμάχης ανάμεσα στην πέτρα και το νερό, ανάμεσα στη σταθερότητα και την αλλαγή.

Ίσως γι' αυτό οι άνθρωποι επιστρέφουν πάντα σε τέτοιους τόπους. Για να θυμηθούν πως ακόμη και οι πιο απότομες ακτές δεν είναι σύνορα, αλλά συναντήσεις. Εκεί όπου τελειώνει η στεριά, δεν αρχίζει μόνο η θάλασσα· αρχίζει και μια διαφορετική αντίληψη του χρόνου, της υπομονής και της ίδιας της ζωής.