Η θάλασσα από το βουνό.

Από το βουνό, η θάλασσα δεν είναι ύλη· είναι υπόσχεση. Δεν ακούγεται, δεν αγγίζεται, δεν μυρίζει αλμύρα. Είναι ένα βλέμμα που κατεβαίνει τις πλαγιές και χάνεται πριν φτάσει στο σώμα της. Από εκεί ψηλά, η θάλασσα παύει να είναι τόπος και γίνεται πιθανότητα.

Το βουνό δεν κοιτάζει ποτέ ουδέτερα. Κρατά την απόσταση σαν τρόπο γνώσης. Και μέσα σε αυτή την απόσταση, η θάλασσα μεταμορφώνεται: δεν είναι πια νερό, αλλά μια ασταθής μνήμη φωτός, ένα κινούμενο καθρέφτισμα που δεν αποφασίζει αν αντανακλά τον ουρανό ή τον διαγράφει.

Όσο ανεβαίνεις, η θάλασσα μικραίνει, αλλά δεν χάνει δύναμη. Αντίθετα, συμπυκνώνεται. Γίνεται μια λεπτή γραμμή στον ορίζοντα, σαν σχισμή στο βλέμμα του κόσμου. Από εκείνη τη γραμμή εξαρτάται η αίσθηση του απείρου· όχι από το μέγεθός της, αλλά από το ότι δεν τελειώνει ποτέ ακριβώς εκεί που τη βλέπεις.

Το βουνό, σταθερό και παλαιό, γνωρίζει τη γλώσσα της πέτρας: αργή, πυκνή, σχεδόν σιωπηλή. Η θάλασσα, αντίθετα, μιλά τη γλώσσα της διακοπής: κύμα, ρήγμα, επιστροφή. Κι όμως, από το ύψος, αυτές οι δύο γλώσσες μοιάζουν να συμφωνούν σε κάτι μυστικό. Σαν να είναι διαφορετικές εκδοχές της ίδιας πρότασης που δεν ειπώθηκε ποτέ ολοκληρωμένα.

Υπάρχει μια στιγμή στο βουνό όπου η θάλασσα παύει να είναι κάτω και γίνεται μέσα. Δεν βρίσκεται στον ορίζοντα αλλά στη μνήμη. Την κουβαλάς χωρίς να την έχεις αγγίξει, όπως κουβαλά κανείς μια λέξη που δεν έμαθε ποτέ να προφέρει σωστά.

Και τότε καταλαβαίνεις πως η θάλασσα από το βουνό δεν είναι θέαμα. Είναι μετάφραση. Το τοπίο μεταφράζει τον εαυτό του από το βάθος στην απόσταση, από την κίνηση στη σιωπή, από το άπειρο στο σχεδόν. Κι αν μείνεις αρκετά ακίνητος, θα δεις ότι δεν κοιτάς τη θάλασσα. Η θάλασσα σε κοιτάζει από κάτω, προς το βουνό -σαν κάτι που θυμάται πως υπήρξες κι εσύ κάποτε ρευστός.