Τα περιστέρια της πλατείας.

 

Τα περιστέρια της πλατείας γνωρίζουν τον χρόνο καλύτερα από τα ρολόγια. Δεν μετρούν τις ώρες· μετρούν τα βήματα των περαστικών, τα ψίχουλα που πέφτουν από αφηρημένα χέρια και τις σκιές που ταξιδεύουν πάνω στις πλάκες καθώς ο ήλιος αλλάζει θέση.

Είναι οι σιωπηλοί κάτοικοι κάθε πόλης. Παρακολουθούν παιδιά να μεγαλώνουν, ηλικιωμένους να λιγοστεύουν, ερωτευμένους να ανταλλάσσουν υποσχέσεις που ο άνεμος παρασύρει. Η πλατεία αλλάζει πρόσωπα, όμως εκείνα παραμένουν, σαν μικροί φύλακες μιας ιστορίας που δεν γράφτηκε ποτέ.

Όταν πετούν όλα μαζί, μοιάζουν να σηκώνουν για μια στιγμή την ίδια την πλατεία στον αέρα. Κι όταν ξανακαθίσουν, όλα επιστρέφουν στη θέση τους, σαν να μη συνέβη τίποτα. Ίσως γι' αυτό τα περιστέρια μας θυμίζουν πως η ζωή δεν αποτελείται μόνο από μεγάλα γεγονότα, αλλά και από τις μικρές, επαναλαμβανόμενες κινήσεις που, αθόρυβα, γίνονται μνήμη.