Η τελευταία εξίσωση.

Στις 18 Απριλίου 1955 έσβησε ο Άλμπερτ Αϊνστάιν. Έφυγε ήρεμα, χωρίς να επιδιώξει να παρατείνει τη ζωή του με κάθε μέσο, σαν να αποδεχόταν ότι ακόμη και ο μεγαλύτερος ερμηνευτής του χρόνου δεν μπορεί να διαπραγματευτεί με τον χρόνο. Ο άνθρωπος που απέδειξε ότι ο χρόνος δεν είναι απόλυτος, συνάντησε το μοναδικό μέγεθος που παραμένει ίδιο για όλους: το τέλος.

Η ειρωνεία είναι γοητευτική. Εκείνος που άλλαξε για πάντα τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε το Σύμπαν δεν άφησε πίσω του μόνο εξισώσεις, αλλά έναν διαφορετικό τρόπο να κοιτάζουμε τον κόσμο. Από τότε, ο χώρος δεν είναι απλώς τόπος, ο χρόνος δεν είναι απλώς διάρκεια και το φως δεν είναι απλώς φως· όλα συνδέονται σε μια αδιάσπαστη ενότητα.

Ίσως, όμως, η σημαντικότερη εξίσωση του Αϊνστάιν να μην γράφτηκε ποτέ σε πίνακα. Ήταν η στάση του απέναντι στη ζωή. Η γνώση χωρίς περιέργεια είναι άδεια, η επιστήμη χωρίς ανθρωπιά επικίνδυνη και η φαντασία, όπως ο ίδιος πίστευε, ανοίγει δρόμους εκεί όπου η βεβαιότητα υψώνει τοίχους.

Ο θάνατός του δεν έκλεισε ένα κεφάλαιο· άφησε ανοιχτό ένα βιβλίο που συνεχίζουμε να διαβάζουμε. Κάθε φορά που κοιτάζουμε τον έναστρο ουρανό, κάθε φορά που αναρωτιόμαστε τι είναι ο χρόνος ή πώς γεννήθηκε το Σύμπαν, μια μικρή σκέψη του Αϊνστάιν εξακολουθεί να ταξιδεύει με την ταχύτητα του φωτός. Κι ίσως αυτή να είναι η πιο διαρκής μορφή αθανασίας: να φεύγει ο άνθρωπος, αλλά να συνεχίζει να φωτίζει τον κόσμο η σκέψη του.