Όταν ο ήλιος δύει πίσω από τον Άθω.

Από τη Μύρινα, όταν η ατμόσφαιρα καθαρίζει και ο ορίζοντας γίνεται μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στη θάλασσα και στον ουρανό, το Άγιο Όρος μοιάζει λιγότερο με βουνό και περισσότερο με ανάμνηση. 

Στέκεται μακριά, σαν ένας τόπος που δεν ζητά να τον φτάσεις, αλλά να τον συλλογιστείς.

Ανάμεσα στη Λήμνο και στον Άθω απλώνεται το Αιγαίο –το ίδιο πέλαγος που μετέφερε προσευχές, καράβια, εξορίες και όνειρα. 

Το βουνό υψώνεται στο βάθος σαν μια πέτρινη σιωπή, ένα σημάδι στον χάρτη της ψυχής και όχι μόνο στη γεωγραφία.

Κάθε απόγευμα, όταν ο ήλιος χαμηλώνει πίσω από τη Μύρινα και τα νερά παίρνουν το χρώμα του χαλκού, ο Άθως θυμίζει πως υπάρχουν τόποι που κατοικούν μακριά μας, αλλά βρίσκονται πάντα μέσα στο βλέμμα μας. Γιατί μερικά βουνά δεν τα ανεβαίνεις· τα κουβαλάς.