Οι γοργόνες και οι μάγκες της ζωής.

 

Η ζωή μοιάζει πολλές φορές με μια θάλασσα όπου κολυμπούν γοργόνες και περπατούν μάγκες. Όχι εκείνες των παραμυθιών και των παλιών ιστοριών, αλλά οι αληθινές μορφές που συναντάμε καθημερινά: άνθρωποι που κρατούν μέσα τους το όνειρο και άνθρωποι που παλεύουν με τα κύματα.

Οι γοργόνες είναι οι στιγμές που μας θυμίζουν ότι υπάρχει ακόμη ομορφιά. Είναι ένα χαμόγελο που έρχεται απρόσμενα, ένα βλέμμα που καταλαβαίνει χωρίς λόγια, ένα λουλούδι που ανθίζει σε μια γωνιά του δρόμου. Είναι όλα εκείνα που δεν έχουν βάρος, αλλά έχουν αξία. Δεν κάνουν θόρυβο· περνούν αθόρυβα, όπως η θάλασσα στην ακτή.

Οι μάγκες είναι εκείνοι που στέκονται όρθιοι όταν οι καιροί δυσκολεύουν. Όχι οι άνθρωποι της επίδειξης, αλλά όσοι έχουν αξιοπρέπεια, καρδιά και φιλότιμο. Εκείνοι που χάνουν και ξανασηκώνονται, που κουβαλούν τις πληγές τους χωρίς να τις κάνουν σημαία.

Κι ίσως η πιο μεγάλη αλήθεια της ζωής είναι πως ο καθένας μας είναι λίγο γοργόνα και λίγο μάγκας. Κουβαλά ένα κομμάτι ονείρου και ένα κομμάτι αγώνα. Άλλοτε βουτά στα βαθιά νερά της φαντασίας και άλλοτε πατά γερά στη σκληρή γη της πραγματικότητας.

Ο χρόνος περνά και παίρνει μαζί του πρόσωπα, στιγμές και εποχές. Όμως αφήνει πίσω του μια παράξενη θάλασσα μνήμης, όπου συνεχίζουν να κολυμπούν οι γοργόνες των ονείρων μας και να περπατούν οι μάγκες των αγώνων μας.

Γιατί τελικά η ζωή δεν γράφεται μόνο από τους μεγάλους θριάμβους. Γράφεται από μικρές πράξεις θάρρους και μικρές αναλαμπές ομορφιάς. Από εκείνους που ονειρεύονται γοργόνες και ζουν σαν μάγκες.