Το δικό μας.

Το δικό μας ποτήρι δεν είναι απλώς γυαλί·

είναι μια μικρή θάλασσα όπου καθρεφτίζονται στιγμές, βλέμματα και υποσχέσεις.

Το δικό μας ποτήρι δεν γεμίζει μόνο με ούζο ή νερό·

γεμίζει με ιστορίες, με γέλια, με σιωπές που δεν χρειάζονται εξηγήσεις.

Και όταν υψώνεται στο τραπέζι, δεν κάνει θόρυβο·

κρατά μέσα του τη μνήμη εκείνων που κάθισαν μαζί.

Σηκώνεται αργά και κάνει πρόποση·

όχι για τα μεγάλα λόγια, αλλά για τις μικρές χαρές που μένουν.

Στην υγειά των ανθρώπων που αγαπήσαμε,

των στιγμών που δεν θέλουμε να ξεχάσουμε,

και των σιωπών που είπαν περισσότερα από χίλιες κουβέντες.

Γιατί κάποια ποτήρια δεν αδειάζουν ποτέ·

κρατούν μέσα τους το ποτό της μνήμης.