Παλιές εφημερίδες, νέες υποσχέσεις.

 

Οι παλιές εφημερίδες έχουν μια παράξενη μυρωδιά. Είναι το άρωμα του χρόνου που κιτρίνισε το χαρτί, χωρίς όμως να κιτρινίσει τις ελπίδες που κάποτε τυπώθηκαν επάνω του. Κάθε πρωτοσέλιδο διακήρυττε μια νέα αρχή, κάθε τίτλος υποσχόταν μια καλύτερη αυριανή μέρα, κάθε προεκλογική εξαγγελία έμοιαζε με υπόσχεση χαραγμένη στην πέτρα.

Χρόνια αργότερα, οι ίδιες εφημερίδες διαβάζονται σαν λογοτεχνία. Οι ειδήσεις έγιναν ιστορία, οι θριαμβολογίες υποσημειώσεις και οι βεβαιότητες ερωτήματα. Εκεί που κάποτε κυριαρχούσε η βεβαιότητα, σήμερα κατοικεί η μνήμη.

Κι όμως, οι νέες υποσχέσεις μοιάζουν εκπληκτικά με τις παλιές. Αλλάζουν οι ημερομηνίες, τα πρόσωπα και οι φωτογραφίες, όχι όμως πάντα οι λέξεις. Η ελπίδα εξακολουθεί να τυπώνεται με μεγάλα γράμματα, γιατί ο άνθρωπος έχει ανάγκη να πιστεύει ότι η επόμενη σελίδα θα είναι καλύτερη από την προηγούμενη.

Ίσως γι' αυτό αξίζει να κρατάμε μερικές παλιές εφημερίδες. Όχι για να νοσταλγούμε το παρελθόν, αλλά για να θυμόμαστε πως ο χρόνος είναι ο πιο αυστηρός αρχισυντάκτης. Είναι εκείνος που διορθώνει τα λάθη, διαγράφει τις υπερβολές και αφήνει να επιζήσουν μόνο όσα άντεξαν στην αλήθεια.