The Zen of Climbing.

Ο ορειβάτης που κοιτάζει μόνο την κορυφή κινδυνεύει να χάσει το βουνό.

Στην αρχή νομίζει πως ανεβαίνει για να κατακτήσει ένα ύψος. Μετά από ώρες πορείας, όταν η ανάσα βαραίνει και τα πόδια διαμαρτύρονται, ανακαλύπτει ότι το βουνό δεν είναι αντίπαλος ούτε τρόπαιο. Είναι ένας δάσκαλος σιωπής.

Το Ζεν της Ανάβασης δεν βρίσκεται στην κορυφή αλλά στο επόμενο βήμα. Στην προσοχή με την οποία πατάς μια πέτρα. Στον τρόπο που ακούς τον άνεμο να περνά μέσα από τα έλατα. Στη στιγμή που σταματάς να σκέφτεσαι πόσο δρόμο έχεις ακόμη και αρχίζεις να βιώνεις τον δρόμο που ήδη διανύεις.

Η κορυφή είναι μια στιγμή. Η ανάβαση είναι μια κατάσταση συνείδησης.

Όταν φτάσεις επάνω, ο ορίζοντας θα ανοίξει για λίγο. Ύστερα θα έρθει η κατάβαση. Όμως κάτι θα έχει αλλάξει μέσα σου. Θα έχεις μάθει ότι τα μεγάλα ύψη κατακτώνται όχι με άλματα αλλά με αμέτρητα μικρά βήματα· όχι με βία αλλά με επιμονή.

Ίσως γι’ αυτό τα βουνά παραμένουν ακίνητα εδώ και χιλιάδες χρόνια. Δεν βιάζονται να φτάσουν πουθενά. Κι όμως βρίσκονται πάντα ψηλά.

Και ίσως αυτό να είναι το βαθύτερο μάθημα του Ζεν: να ανεβαίνεις χωρίς αγωνία για την κορυφή και να προχωράς χωρίς να μετράς την απόσταση. Γιατί εκείνος που είναι ολοκληρωτικά παρών στο μονοπάτι, έχει ήδη φτάσει.