Η δύση από την κορυφή.

Από την κορυφή, η δύση δεν μοιάζει με τέλος.

Μοιάζει με μια αργή υπόκλιση του φωτός μπροστά στη μεγαλοπρέπεια της νύχτας. Τα βουνά σκοτεινιάζουν ένα-ένα, οι χαράδρες γεμίζουν σκιές και ο ήλιος αφήνει πάνω στις πέτρες τις τελευταίες χρυσές του υπογραφές.

Εκεί ψηλά, ο άνθρωπος καταλαβαίνει κάτι παράδοξο: όσο πιο κοντά βρίσκεται στον ουρανό, τόσο πιο ταπεινός γίνεται. Γιατί η δύση από την κορυφή δεν είναι θέαμα· είναι μάθημα. Μια υπενθύμιση ότι ακόμη και το πιο λαμπρό φως γνωρίζει πότε πρέπει να αποχωρήσει.

Και καθώς ο ορίζοντας κοκκινίζει, μοιάζει σαν το βουνό να κρατά για λίγες στιγμές τον ήλιο στην αγκαλιά του, πριν τον παραδώσει στη νύχτα. Ένα αποχαιρετιστήριο φιλί ανάμεσα στη γη και το φως.