Η γύμνια της κορυφής.

Όσο ανέβαινε, τα δέντρα λιγόστευαν. Οι θάμνοι χάνονταν. Τα λουλούδια έμεναν πίσω. Το βουνό αφαιρούσε σιγά-σιγά καθετί περιττό, σαν γλύπτης που σμιλεύει μια πέτρα.

Κι όταν έφτασε στην κορυφή, δεν βρήκε την αφθονία που φανταζόταν. Δεν υπήρχε σκιά, ούτε καρποί, ούτε καταφύγιο. Μόνο πέτρα, άνεμος και ουρανός.

Τότε κατάλαβε το μυστικό των μεγάλων υψών: η κορυφή είναι γυμνή γιατί η αλήθεια είναι γυμνή.

Στους πρόποδες της ζωής συσσωρεύουμε πράγματα, τίτλους, βεβαιότητες και θορύβους. Όμως όσο πλησιάζουμε τις κορυφές της εμπειρίας, όλα αυτά αρχίζουν να πέφτουν από πάνω μας σαν παλιά ρούχα. Και μένουμε μόνοι με ό,τι πραγματικά είμαστε.

Γι' αυτό οι κορυφές μοιάζουν αυστηρές. Δεν φιλοξενούν ψευδαισθήσεις. Δεν προσφέρουν κρυψώνες. Σε εκθέτουν στον ουρανό και στον εαυτό σου.

Και ίσως η μεγαλύτερη ανταμοιβή της ανάβασης να μην είναι η θέα, αλλά αυτή η στιγμή της γύμνιας: όταν δεν έχει απομείνει τίποτε να κρατήσεις και τίποτε να αποδείξεις.

Μόνο εσύ, ο άνεμος και η σιωπή. Και μια κορυφή που, ακριβώς επειδή είναι γυμνή, μπορεί να αγγίζει τον ουρανό.