Café de Flore.

Στο Café de Flore η ιστορία δεν γράφεται· καπνίζεται.

Εκεί όπου οι λέξεις κάποτε προσποιούνταν ότι είναι ιδέες, τώρα οι ιδέες έχουν γίνει σερβιτόροι. Περνούν ανάμεσα στα τραπέζια με δίσκους γεμάτους μνήμη: κρύους καφέδες, ζεστές προτάσεις, βλέμματα που δεν ολοκληρώνουν ποτέ τη σκέψη τους.

Οι καθρέφτες δεν αντανακλούν πρόσωπα αλλά εκδοχές του ίδιου διαλόγου που επαναλαμβάνεται από τη δεκαετία του ’30 χωρίς να θυμάται πώς ξεκίνησε. Ο χρόνος εδώ δεν κυλά· επαναλαμβάνει παραλλαγές του εαυτού του, σαν συγγραφέας που διορθώνει ασταμάτητα την ίδια φράση.

Κάποιοι λένε πως στο Café de Flore δεν κάθισαν ποτέ οι φιλόσοφοι· κάθισαν οι σκιές τους αφού είχαν ήδη διαφωνήσει. Άλλοι υποστηρίζουν ότι η σκέψη στη Γαλλία απέκτησε μορφή τραπεζιού, μικρού, στρογγυλού, αρκετά σταθερού για να αντέχει αντιφάσεις.

Κι αν μείνεις αρκετά, θα δεις πως το καφέ δεν γεμίζει με ανθρώπους αλλά με πιθανές εκδοχές τους. Και κάθε γουλιά είναι μια μικρή συμφωνία με το γεγονός ότι η πραγματικότητα δεν είναι ποτέ τελική -απλώς σερβίρει ξανά, ελαφρώς διαφορετική, την επόμενη σελίδα.