Σηκουάνας.

Το φεγγάρι πάνω από τον Σηκουάνα δεν φωτίζει το νερό. Το αποκαλύπτει.

Κάθε αντανάκλαση δεν είναι εικόνα αλλά αμφιβολία: μια αργή παραμόρφωση του ουρανού που αποφάσισε να κατέβει στη γη χωρίς να χάσει την αλαζονεία του. Ο ποταμός δεν κυλά· μεταφράζει το φως σε κάτι πιο εύθραυστο από το ίδιο το σκοτάδι.

Στην επιφάνεια του νερού, το φεγγάρι δεν είναι ένα. Είναι πολλά φεγγάρια που δεν συμφωνούν μεταξύ τους. Άλλα θυμούνται τον εαυτό τους στρογγυλό, άλλα τον υποψιάζονται ραγισμένο. Και όλα μαζί συνθέτουν μια ήσυχη διαφωνία με τον ουρανό.

Το Παρίσι, στο μεταξύ, δεν κοιμάται ούτε ξυπνά. Παραμένει σε μια ενδιάμεση κατάσταση, σαν πρόταση που δεν έχει αποφασίσει αν είναι τέλος ή αρχή.

Κι αν κάποιος σταθεί αρκετά ακίνητος στις όχθες, θα καταλάβει ότι το φεγγάρι δεν αντανακλάται στον Σηκουάνα. Ο Σηκουάνας είναι αυτός που προσπαθεί να θυμηθεί το φεγγάρι όταν ξεχνάει τον εαυτό του.