Γαλλικό κρασί.

Στο Παρίσι, το κρασί δεν ανήκει στη γη από την οποία γεννήθηκε, αλλά στη γη που το θυμάται.

Το Παρίσι δεν παράγει κρασί· το φιλοξενεί σαν παλιό επιχείρημα που δεν έχει λυθεί ποτέ. Τα μπουκάλια φτάνουν από τη Βουργουνδία, από το Μπορντό, από τη Καμπανία, αλλά εδώ χάνουν την καταγωγή τους και αποκτούν κάτι πιο περίπλοκο: αφήγηση.

Στα μικρά μπαρ και στις υπόγειες κάβες, το κρασί δεν πίνεται ως προϊόν αλλά ως απόσταση. Κάθε ποτήρι είναι μια διαδρομή που δεν φαίνεται στον χάρτη, μια μετάφραση της επαρχίας σε αστική μνήμη. Κάπου ανάμεσα στα τραπέζια, ο χρόνος γίνεται πιο αργός, σαν να χρειάζεται άδεια για να συνεχίσει.

Στο Le Baron Rouge και στο Ritz, οι φιάλες στέκονται σαν μικρές πιθανότητες. Εκεί το κρασί δεν είναι πολυτέλεια αλλά συνομιλία: ανάμεσα σε αγνώστους που συμφωνούν για λίγα δευτερόλεπτα ότι η ωρίμανση μπορεί να είναι μια μορφή κατανόησης.

Και ίσως αυτό είναι το Παρίσι του κρασιού: όχι μια πόλη που πίνει, αλλά μια πόλη που αφήνει το ποτό να της αφηγείται τι έγινε αλλού -μέχρι να γίνει κι αυτό, για λίγο, μέρος της δικής της μυθολογίας.