Ο Ερωδιός.

 

Ο ερωδιός δεν περπατά. Διασχίζει τον κόσμο σαν να μην τον αγγίζει, σαν το νερό να υποχωρεί ευγενικά για να μην τον διακόψει.

Στέκεται στις όχθες, εκεί όπου η γη δεν έχει ακόμη αποφασίσει αν θέλει να γίνει βάλτος ή στεριά. Είναι ένα πουλί της αναμονής και της ακρίβειας. Κάθε του κίνηση μοιάζει με υπολογισμό που έγινε όχι με το νου, αλλά με μια αρχαία μνήμη του σώματος.

Ο ερωδιός είναι φτιαγμένος από σιωπή. Δεν κυνηγά όπως τα άλλα πλάσματα· περιμένει μέχρι το νερό να του αποκαλύψει αυτό που ήδη κρύβει. Το βλέμμα του δεν ψάχνει· διαπερνά.

Υπάρχει κάτι σχεδόν μεταφυσικό στην ακινησία του. Σαν να έχει αποσυρθεί από τον χρόνο, όχι για να τον αρνηθεί, αλλά για να τον παρατηρήσει από απόσταση. Ο κόσμος γύρω του αλλάζει -τα νερά κινούνται, τα φυτά σαπίζουν, τα σύννεφα μεταμορφώνονται- κι όμως ο ερωδιός παραμένει το ίδιο σημείο μέσα στη ροή.

Όταν τελικά κινείται, δεν είναι κίνηση· είναι απόφαση. Το ράμφος του πέφτει στο νερό με την ακρίβεια ενός ονείρου που θυμήθηκε τον εαυτό του. Και το ψάρι δεν προλαβαίνει να γίνει φυγή· γίνεται ήδη ανάμνηση.

Στους υγροτόπους, ο ερωδιός είναι ένας μοναχικός φιλόσοφος. Δεν ανήκει ούτε στο νερό ούτε στη στεριά. Ανήκει στο ενδιάμεσο -εκεί όπου το βλέμμα μπορεί να γίνει παγίδα και η παγίδα να μοιάζει με προσευχή.

Ίσως γι’ αυτό η παρουσία του αφήνει μια αίσθηση σιωπηλής αμηχανίας. Γιατί μας θυμίζει ότι η δράση δεν είναι πάντα ταχύτητα, και η σοφία δεν είναι πάντα κίνηση. Μερικές φορές είναι απλώς η ικανότητα να περιμένεις τόσο ακίνητος, ώστε ο κόσμος να αναγκαστεί να σου αποκαλυφθεί.