Οι Καλαμιές.

 

Οι καλαμιές δεν είναι δάσος. Είναι μια συμφωνία μεταξύ γης και νερού που δεν έχει ακόμη αποφασίσει σε ποιο από τα δύο θα ανήκει.

Φυτρώνουν εκεί όπου το έδαφος διστάζει: σε όχθες, σε βάλτους, σε άκρες λιμνών και ποταμών. Εκεί όπου η στεριά αρχίζει να θυμάται το νερό. Δεν ορθώνονται όπως τα δέντρα· ψιθυρίζουν. Το σώμα τους είναι λεπτό, εύκαμπτο, σαν να έχει φτιαχτεί όχι για να αντιστέκεται στον άνεμο, αλλά για να συνομιλεί μαζί του.

Ο άνεμος στις καλαμιές δεν είναι απλώς φυσικό φαινόμενο. Είναι γλώσσα. Μια γλώσσα που δεν χρειάζεται μετάφραση, γιατί δεν λέει τίποτα σταθερό. Σήμερα είναι λύπη, αύριο είναι θρόισμα, μεθαύριο είναι απλώς η μνήμη του ήχου.

Οι καλαμιά ζουν σε αποικίες. Δεν είναι ποτέ μόνες, αλλά ούτε και πραγματικά μαζί. Στέκονται η μία δίπλα στην άλλη σαν σκέψεις που δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ σε πρόταση. Όταν φυσάει δυνατά, λυγίζουν όλες μαζί, χωρίς όμως να γίνονται μία. Η ενότητά τους είναι προσωρινή, σαν συμφωνία που υπογράφεται και αμέσως αμφισβητείται.

Στους υγρότοπους, οι καλαμιές δημιουργούν έναν ενδιάμεσο κόσμο. Δεν είναι στεριά για να περπατήσεις, ούτε νερό για να βυθιστείς. Είναι ένα τρίτο τοπίο: το τοπίο της αναμονής. Εκεί κατοικούν πουλιά, έντομα, σκιές. Και κάποιες φορές, η ίδια η σιωπή αποκτά υλική μορφή.

Ο άνθρωπος συχνά τις βλέπει ως όριο, ως περίμετρο. Όμως οι καλαμιές δεν ορίζουν τα σύνορα· τα διαπραγματεύονται. Κάθε τους ταλάντωση είναι μια μικρή υποχώρηση του βέβαιου κόσμου.

Ίσως γι’ αυτό έχουν κάτι το μελαγχολικά μουσικό. Γιατί δεν ανήκουν ούτε στο σταθερό ούτε στο άτακτο, αλλά σε εκείνη την περιοχή όπου όλα είναι έτοιμα να γίνουν ήχος - και μετά να χαθούν μέσα του.