Ζευγάρι Πελαργών.

 

Υπάρχουν έρωτες που δεν γράφονται στη γη, αλλά στον αέρα. Το ζευγάρι των πελαργών ανήκει σε αυτούς.

Δεν συναντιούνται όπως οι άνθρωποι, αλλά όπως οι εποχές: με μια επιστροφή που μοιάζει πάντα πρώτη και πάντα ίδια. Κάθε άνοιξη, από αόρατες διαδρομές που χαράχτηκαν πάνω σε χάρτες χωρίς μελάνι, ξαναβρίσκονται στο ίδιο σημείο του κόσμου - σαν να τους περιμένει εκεί όχι ο τόπος, αλλά η υπόσχεση.

Ο πελαργός δεν ζει μόνος του. Ζει ως συνέχεια ενός άλλου. Το ζευγάρι τους δεν είναι στατικό· είναι μια συμφωνία πτήσης. Όταν ο ένας ανεβαίνει σε θερμό ρεύμα αέρα, ο άλλος δεν ακολουθεί απλώς - θυμάται τη φορά του ουρανού.

Στη φωλιά τους, πάνω σε καμπαναριά, στέγες ή ξεχασμένα δέντρα, δεν υπάρχει ιδιοκτησία. Υπάρχει μόνο επανάληψη. Κλαδιά που προστίθενται κάθε χρόνο, σαν να χτίζεται όχι ένα σπίτι, αλλά ένα αρχείο επιστροφών. Εκεί δεν κατοικούν· ανανεώνονται.

Κι όμως, όσο απόλυτη κι αν φαίνεται η ενότητά τους, το ζευγάρι των πελαργών είναι φτιαγμένο από αποστάσεις. Από εκείνες τις μεγάλες μεταναστεύσεις όπου το σώμα χάνεται από το βλέμμα, αλλά όχι από τη διαδρομή του άλλου. Ο ένας δεν κρατά τον άλλον· κρατούν και οι δύο την ίδια κατεύθυνση.

Υπάρχει κάτι σχεδόν μεταφυσικό σε αυτό: δύο πλάσματα που συναντιούνται όχι μόνο στον χώρο, αλλά και στον χρόνο της επιστροφής. Σαν να έχουν συμφωνήσει ότι η αγάπη δεν είναι παρουσία, αλλά επανάληψη της απουσίας που δεν έγινε ποτέ οριστική.

Όταν φεύγουν ξανά προς τον νότο, δεν αφήνουν πίσω τους μια ιστορία. Αφήνουν μια εκκρεμότητα στον ουρανό. Και ο ουρανός, κάθε άνοιξη, τη συμπληρώνει με την ίδια ακριβώς χειρονομία: δύο σκιές που ξαναβρίσκονται χωρίς να έχουν πάψει ποτέ να χάνονται.