Τα Υγρά Λιβάδια.

 

Υπάρχουν τόποι που δεν ανήκουν ούτε στη στεριά ούτε στο νερό. Τόποι ενδιάμεσοι, αβέβαιοι, σαν σκέψεις που δεν αποφάσισαν ακόμη αν θα γίνουν όνειρο ή πραγματικότητα. Τα υγρά λιβάδια είναι τέτοιοι τόποι.

Την άνοιξη μοιάζουν με καθρέφτες που ξέχασε ο ουρανός πάνω στη γη. Το νερό απλώνεται ανάμεσα στα χόρτα, φιλοξενώντας βατράχια, έντομα, πουλιά και χιλιάδες αθέατες μορφές ζωής. Τίποτα δεν κυριαρχεί απόλυτα εκεί. Η γη δανείζεται το νερό και το νερό δανείζεται τη γη.

Στα υγρά λιβάδια δεν συναντά κανείς τη δραματικότητα του βουνού ούτε την απεραντοσύνη της θάλασσας. Η ομορφιά τους είναι πιο διακριτική. Κρύβεται στον ήχο των καλαμιών που λυγίζουν στον άνεμο, στα ίχνη ενός ερωδιού πάνω στη λάσπη, στην αντανάκλαση ενός σύννεφου που δεν ξέρεις αν βρίσκεται στον ουρανό ή στο νερό.

Είναι τόποι αφθονίας. Εκεί γεννιούνται ζωές, βρίσκουν καταφύγιο τα αποδημητικά πουλιά και αναπαύονται οι κουρασμένοι ταξιδιώτες των ουρανών. Ο πελεκάνος, ο ερωδιός, η αγριόχηνα και τόσα άλλα πλάσματα γνωρίζουν αυτό που οι άνθρωποι συχνά ξεχνούν: ότι η ζωή ευδοκιμεί περισσότερο στα σύνορα παρά στα άκρα.

Ίσως γι' αυτό τα υγρά λιβάδια να μοιάζουν με τη μνήμη. Δεν είναι ποτέ απολύτως στερεή ούτε απολύτως ρευστή. Κρατούν κάτι από όσα πέρασαν και κάτι από όσα έρχονται. Είναι ο τόπος όπου το ποτάμι διστάζει πριν γίνει θάλασσα και η γη διστάζει πριν γίνει νερό.

Και όταν πέφτει το δειλινό, τα υγρά λιβάδια μοιάζουν να εξαφανίζονται μέσα στις αντανακλάσεις τους. Τότε καταλαβαίνει κανείς ότι η φύση δεν αγαπά τις βεβαιότητες. Προτιμά τους ενδιάμεσους κόσμους, εκεί όπου όλα συνυπάρχουν για λίγο, πριν συνεχίσουν το αέναο ταξίδι τους.