Τα παλιά ...νέα.

 

Τα νέα έχουν μια παράξενη μοίρα. Γεννιούνται με θόρυβο και πεθαίνουν με σιωπή. Η εφημερίδα που κάποτε κρατούσε ο κόσμος με αγωνία, σήμερα τυλίγει βιβλία σε παλαιοπωλεία ή κιτρινίζει σε κάποιο συρτάρι. Κι όμως, τα παλιά νέα είναι συχνά πιο αληθινά από τα καινούργια.

Όταν η επικαιρότητα σβήσει, απομένει η ιστορία. Τότε ο τίτλος δεν κραυγάζει πια· ψιθυρίζει. Οι μεγάλες καταστροφές γίνονται κεφάλαια, οι θρίαμβοι υποσημειώσεις και τα πρόσωπα που κάποτε γέμιζαν πρωτοσέλιδα καταλήγουν να είναι απλώς ονόματα σε ένα ευρετήριο.

Ίσως αυτό να είναι το πιο ειρωνικό μάθημα του χρόνου: κάθε «έκτακτη είδηση» περιμένει υπομονετικά τη στιγμή που θα γίνει ένα παλιό νέο. Η είδηση υπάρχει για να αντικατασταθεί από την επόμενη· αυτή είναι η φύση της δημοσιογραφίας και της ανθρώπινης προσοχής. 

Κι όμως, μέσα στα παλιά νέα υπάρχει μια ιδιαίτερη γοητεία. Είναι σαν ξεθωριασμένες φωτογραφίες μιας εποχής που κάποτε πίστευε πως το δικό της παρόν ήταν το κέντρο του κόσμου. Τα διαβάζουμε και χαμογελάμε με την αφέλειά τους, ώσπου συνειδητοποιούμε ότι και τα σημερινά πρωτοσέλιδα ακολουθούν την ίδια πορεία προς τη λήθη.

Ίσως, τελικά, τα παλιά νέα να μην αφορούν το παρελθόν. Είναι ένας καθρέφτης του εφήμερου. Μας θυμίζουν ότι ο χρόνος είναι ο πιο αυστηρός αρχισυντάκτης: κρατά μόνο ό,τι αξίζει και πετά όλα τα υπόλοιπα στον κάδο της λήθης.