Η καρδιά του καρπουζιού.

Λένε πως η καρδιά του καρπουζιού είναι το πιο γλυκό του κομμάτι. Κρυμμένη στο κέντρο του, μακριά από τη σκληρή φλούδα, μοιάζει να θυμίζει πως ό,τι αξίζει περισσότερο δεν βρίσκεται ποτέ στην επιφάνεια.

Ο άνθρωπος, όμως, συχνά κάνει το αντίθετο. Κρίνει από τη φλούδα: πρόσωπα, πόλεις, βιβλία, εποχές. Ξεχνά πως κάθε ύπαρξη έχει μια κόκκινη, εύθραυστη καρδιά, γεμάτη χυμούς, μνήμες και μικρά μαύρα κουκούτσια. Κι αυτά τα κουκούτσια δεν είναι ατέλειες· είναι οι σπόροι από τους οποίους μπορεί να γεννηθεί μια νέα ιστορία.

Ίσως γι' αυτό το καρπούζι είναι ένα μικρό μάθημα φιλοσοφίας. Η γλύκα του δεν κατοικεί στο περίβλημα, αλλά στο βάθος. Και η καρδιά του δεν ζητά τίποτε περισσότερο από ένα μαχαίρι που θα τολμήσει να τη φανερώσει.

Γιατί, τελικά, ούτε οι άνθρωποι ούτε τα καρπούζια αποκαλύπτουν την αλήθεια τους απ' έξω. Η ουσία τους βρίσκεται πάντα λίγα εκατοστά πιο μέσα.