Η σημασία του να μοιράζομαι.

 

Το να μοιράζομαι δεν είναι μόνο μια πράξη γενναιοδωρίας· είναι ένας τρόπος να αναγνωρίζω ότι τίποτα δεν ανθίζει πραγματικά στην απομόνωση. Η χαρά, όταν μοιράζεται, πολλαπλασιάζεται. Η λύπη, όταν μοιράζεται, ελαφραίνει. Η γνώση, όταν μοιράζεται, δεν λιγοστεύει αλλά μεγαλώνει.

Η φύση το γνωρίζει καλά. Το ποτάμι μοιράζεται το νερό του με τις όχθες, το δέντρο τη σκιά του με τον διαβάτη, το σύννεφο τη βροχή του με τη γη. Κι όμως δεν χάνουν την ουσία τους· αντίθετα, την εκπληρώνουν.

Ίσως γι’ αυτό η βαθύτερη μορφή αφθονίας να μην είναι όσα κρατάμε, αλλά όσα προσφέρουμε. Γιατί στο μοίρασμα ανακαλύπτουμε ότι η ζωή δεν είναι ένα κλειστό δοχείο που αδειάζει, αλλά μια πηγή που ανανεώνεται όσο ρέει.

Και ίσως η πιο σιωπηλή αλήθεια να είναι αυτή: ό,τι μοιράζομαι με τους άλλους, το μοιράζομαι τελικά και με τον καλύτερο εαυτό μου.