Η όμορφη θέα όμορφα δεν χρειάζεται μάτια για να υπάρχει...

Η θέα από ψηλά δεν είναι απλώς ο κόσμος μικρότερος∙ είναι ο κόσμος αποκαλυμμένος από την ασημαντότητά του.

Τα σπίτια γίνονται σιωπηλές τελείες, οι δρόμοι ξεχνούν το βάρος τους και το ποτάμι μοιάζει με σκέψη που ξέφυγε από το μυαλό του βουνού. Από εκεί πάνω, ακόμη και οι θόρυβοι δείχνουν να έχουν συμφωνήσει σε μια παράξενη σιωπή.

Δεν βλέπεις απλώς περισσότερο. Βλέπεις αλλιώς.

Κι όμως, η πιο παράξενη στιγμή δεν είναι όταν κοιτάς μακριά, αλλά όταν συνειδητοποιείς πως κι εσύ έχεις μικρύνει μαζί με τα πάντα. Ότι η απόσταση δεν σε ανυψώνει -σε απογυμνώνει.

Και τότε η θέα παύει να είναι θέα. Γίνεται ανάμνηση ενός κόσμου που συνεχίζει να υπάρχει χωρίς να σε χρειάζεται.