Τα όμορφα πλοία όμορφα βυθίζονται...

 

Τα όμορφα πλοία όμορφα βυθίζονται, όχι επειδή το θέλει η θάλασσα, αλλά επειδή η θάλασσα δεν κάνει εξαιρέσεις για την ομορφιά.

Στην επιφάνεια, ένα πλοίο είναι υπόσχεση: μεταφορά, επιστροφή, διέλευση. Είναι η ανθρώπινη βούληση που ντύθηκε ξύλο και μέταλλο και τόλμησε να σταθεί πάνω σε κάτι που δεν στηρίζεται. Γι’ αυτό και η βύθισή του δεν μοιάζει απλώς με ατύχημα· μοιάζει με διάψευση μιας ιδέας για τον έλεγχο.

Όταν λέμε «όμορφο πλοίο», συνήθως δεν εννοούμε μόνο τη μορφή του. Εννοούμε την εμπιστοσύνη που μας ενέπνευσε: ότι μπορεί να κρατήσει τη γραμμή του ορίζοντα, να μεταφέρει σώματα και ιστορίες χωρίς να προδοθεί από το νερό. Κι όμως, το νερό δεν υπόσχεται τίποτα. Απλώς επιστρέφει ό,τι εισβάλλει σε αυτό.

Η βύθιση, τότε, δεν είναι θεαματική εξαίρεση· είναι η τελική ισορροπία. Το πλοίο δεν χάνεται -αλλάζει τόπο. Από το ορατό στο αόρατο, από την αφήγηση στη σιωπή του βυθού. Εκεί, η ομορφιά του δεν αναιρείται· απλώς παύει να χρησιμεύει.

Κι ίσως εκεί βρίσκεται η πιο παράξενη πλευρά της φράσης: δεν μιλά για την καταστροφή, αλλά για την ισότητα. Όλα τα πλοία, όμορφα ή άσχημα, κάποτε συμφιλιώνονται με το ίδιο βάθος. Απλώς εμείς στεκόμαστε στην επιφάνεια και το ονομάζουμε τραγωδία.

Και έτσι, το όμορφο πλοίο δεν βυθίζεται για να μας συγκινήσει. Βυθίζεται για να μας θυμίσει ότι η θάλασσα δεν έχει μνήμη μορφών - μόνο βάθους.