Παριζιάνα Πριγκίπισσα.

Στο Παρίσι, οι πριγκίπισσες δεν γεννιούνται- ξεχειλίζουν από τα ρωγμώδη πεζοδρόμια σαν σαμπάνια που βαρέθηκε το μπουκάλι της.

Εκείνη περπατά σαν να της χρωστάει η πόλη εξηγήσεις και της δίνει μόνο αρώματα: βανίλια από παλιά βιβλιοπωλεία, βροχή από φιλοσοφικές υπεκφυγές, και λίγο ιδρώτα από ερωτήσεις που δεν τολμούν να γίνουν ερωτήσεις.

Την λένε πριγκίπισσα, αλλά μόνο επειδή οι λέξεις δεν έχουν άλλη λέξη για να περιγράψουν κάτι που αρνείται να υπακούσει στη σοβαρότητα. Στο βλέμμα της, ο Σηκουάνας κάνει μικρές επαναστάσεις και μετά παριστάνει ότι ήταν πάντα ποτάμι.

Ο Πύργος του Άιφελ την αναγνωρίζει και κοκκινίζει από σίδερο. Η Μονμάρτη ψιθυρίζει άσεμνα ποιήματα που δεν γράφτηκαν ποτέ, μόνο καταναλώθηκαν από τον αέρα.

Κι εκείνη; Χαμογελά σαν να ξέρει ότι το Παρίσι δεν είναι πόλη αλλά ένας οργανισμός που προσποιείται τον ρομαντισμό για να μην παραδεχτεί ότι είναι ερωτευμένος μαζί της.